Merhabalar

Merhabalar.
Nihayet dün akşam üzeri evime dönmüş bulunmaktayım. Son bir kaç gündür koşuşturma içinde olduğum için çok yorgun düştüm. Dün gece kendi yatağıma kavuşmamın rahatlığı ile ölü gibi uyumuşum resmen. İnsan ne olursa olsun kendi yatağını düzenini arıyormuş gerçekten. Bir de ardımda bıraktığım canları da çok özledim. Tren istasyonu ile evimin arasında bir kaç sokak var. Eve doğru yürürken annem ile karşılaştım. Biraz hava almak için beni karşılamak istemiş. Arkasında da bizim Atlas vardı. O beni görmeden ben onu gördüm hemen seslendim. Beni görür görmez nasıl koşmaya başladı görseniz. Bu tarz kavuşmaları hep internette bulunan videolardan izlerdim. Gerçekten çok güzel bir duyguymuş. Hatırlarsanız onu istasyonda bırakırken çok üzülmüştüm. Kavuşmamız ise aynı şekilde duygusal oldu. Bir süre sarıldık ardından eve doğru yürüdük.

İstanbul’da ki 2.günümde telefonum bozuldu. Bu yüzden 8 gündür ne paylaşım yapabildim ne de resim çekebildim. Yeni telefon alana kadar idare etmeye çalışacağım. E

n yakın arkadaşımın düğün telaşı başladı. 15 gün sonra tekrar İstanbul’a gideceğim. Mart ayının sonuna kadar bu böyle devam edecek. Ondan sonra rahatça kendimi buraya verebilirim.

Sevgiler,
TUĞBA

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir